ΤΟ CD ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΛΕΨΕ ΚΑΝΕΙΣ…
ΓΡΑΦΕΙ ο Γιώργος Ρουσόπουλος
Σαν σήμερα, πριν από 37 χρόνια (08/02/1980) έφυγε από ‘’αυτόν τον κόσμο τον καλό’’ ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες τραγουδιστές – ο Νίκος Ξυλούρης. Ήμουν μικρός τότε, όμως στενοχωρήθηκα πολύ στο άκουσμα της είδησης καθώς από νωρίς είχα αγαπήσει τη φωνή του και τα τραγούδια που είχε τραγουδήσει.
Ωστόσο, το μικρό αυτό κείμενο που διαβάζετε δεν φιλοδοξεί – ούτε μπορεί - να είναι ένα αφιέρωμα στον Ξυλούρη. Δεν αναφέρεται καν σε εκείνον άμεσα, παρά σε ένα ευτράπελο περιστατικό στο οποίο είχα την τύχη να βρεθώ αυτόπτης μάρτυς. Λίγη υπομονή – η σχέση με τον Ξυλούρη γρήγορα θα φανεί…
Ανοιξιάτικο βράδυ, εκεί γύρω στο 2000, για καφεδάκι με έναν παλιόφιλο κάπου στο Παγκράτι. Δίπλα από το τραπέζι που καθόμαστε η τζαμαρία να ορίζει τον χώρο της καφετέριας επί του μεγάλου πεζοδρομίου και παραδίπλα, απέναντι από τον φωτεινό κινηματογράφο, ένας Αφρικανός να έχει απλώσει τα πανιά με την πραμάτεια επάνω – πολλά cd’s επιμελώς τακτοποιημένα προς άγρα πελατών.
Όλα κυλούσαν ήρεμα και ωραία έως τη στιγμή που ένας έτερος Αφρικανός έφτασε τρέχοντας – προφανώς ήταν ο ‘’συνάδελφος’’ του αμέσως προηγούμενου πάγκου – κάτι είπε στα γρήγορα στον συμπατριώτη του και έγιναν και οι δύο καπνός προς την κατεύθυνση που οδηγούσε… ‘’μακριά’’. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, τα γαλάζια φώτα από δυο τρία περιπολικά απλώς επιβεβαίωσαν την υπόθεση που κάναμε για την αιτία της άτακτης φυγής.
Ακολούθησε μια παράξενη σιγή δευτερολέπτων, τόσο βαριά που αν την κατάπινε κανείς θα του καθόταν στο στομάχι, και μετά μια κωμικοτραγική σκηνή – απλώς θα την περιγράψω με λίγα λόγια και τα συμπεράσματα δικά σας:
Από όλες τις κατευθύνσεις – και από κάποια τραπέζια της καφετέριας μάλιστα, ένα άτακτο πλήθος αλλά πλήρως συνεννοημένο λες και επρόκειτο για καλοστημένη σκηνή κινηματογραφικής ταινίας κινήθηκε άρον άρον προς την πραμάτεια και επέδειξε τις αξιοθαύμαστες ικανότητές του στο παιχνίδι της επιλογής τίτλων υπό πίεση χρόνου. Τα μέλη της αγέλης πήραν χωρίς πολλά πολλά τους ‘’μεζέδες’’ τους και έφυγαν αφήνοντας τουλάχιστον πίσω ‘’το μαγαζί’’, δηλαδή τα πανιά. Κάπου μέσα στη μέση του πουθενά πάντως παρέμεινε ένα μοναχικό cd, να θυμίζει το (όχι και πολύ) μακρινό παρελθόν…
Μετά από λίγη ώρα, όταν και σηκωθήκαμε να φύγουμε, είπαμε να περάσουμε να ρίξουμε μια ματιά – μας έτρωγε η περιέργεια για το cd που δεν το ήθελε κανείς.
«Δεν το πιστεύω…» είπα στον φίλο μου. «Αν ήμουν στην θέση τους αυτό θα έπαιρνα πρώτο». Χαμογέλασα και σχεδόν παίρνω όρκο πως το ίδιο έκανε και η μορφή του Ξυλούρη στο εξώφυλλο του cd. Τη στιγμή που κινήσαμε να φύγουμε ένας ψίθυρος έφτασε στα αυτιά μου από το πουθενά: ‘’Γέλα φίλε μου… και μη βαριά το παίρνεις…’’
ΓΡΑΦΕΙ ο Γιώργος Ρουσόπουλος
Σαν σήμερα, πριν από 37 χρόνια (08/02/1980) έφυγε από ‘’αυτόν τον κόσμο τον καλό’’ ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες τραγουδιστές – ο Νίκος Ξυλούρης. Ήμουν μικρός τότε, όμως στενοχωρήθηκα πολύ στο άκουσμα της είδησης καθώς από νωρίς είχα αγαπήσει τη φωνή του και τα τραγούδια που είχε τραγουδήσει.
Ωστόσο, το μικρό αυτό κείμενο που διαβάζετε δεν φιλοδοξεί – ούτε μπορεί - να είναι ένα αφιέρωμα στον Ξυλούρη. Δεν αναφέρεται καν σε εκείνον άμεσα, παρά σε ένα ευτράπελο περιστατικό στο οποίο είχα την τύχη να βρεθώ αυτόπτης μάρτυς. Λίγη υπομονή – η σχέση με τον Ξυλούρη γρήγορα θα φανεί…
Ανοιξιάτικο βράδυ, εκεί γύρω στο 2000, για καφεδάκι με έναν παλιόφιλο κάπου στο Παγκράτι. Δίπλα από το τραπέζι που καθόμαστε η τζαμαρία να ορίζει τον χώρο της καφετέριας επί του μεγάλου πεζοδρομίου και παραδίπλα, απέναντι από τον φωτεινό κινηματογράφο, ένας Αφρικανός να έχει απλώσει τα πανιά με την πραμάτεια επάνω – πολλά cd’s επιμελώς τακτοποιημένα προς άγρα πελατών.
Όλα κυλούσαν ήρεμα και ωραία έως τη στιγμή που ένας έτερος Αφρικανός έφτασε τρέχοντας – προφανώς ήταν ο ‘’συνάδελφος’’ του αμέσως προηγούμενου πάγκου – κάτι είπε στα γρήγορα στον συμπατριώτη του και έγιναν και οι δύο καπνός προς την κατεύθυνση που οδηγούσε… ‘’μακριά’’. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, τα γαλάζια φώτα από δυο τρία περιπολικά απλώς επιβεβαίωσαν την υπόθεση που κάναμε για την αιτία της άτακτης φυγής.
Ακολούθησε μια παράξενη σιγή δευτερολέπτων, τόσο βαριά που αν την κατάπινε κανείς θα του καθόταν στο στομάχι, και μετά μια κωμικοτραγική σκηνή – απλώς θα την περιγράψω με λίγα λόγια και τα συμπεράσματα δικά σας:
Από όλες τις κατευθύνσεις – και από κάποια τραπέζια της καφετέριας μάλιστα, ένα άτακτο πλήθος αλλά πλήρως συνεννοημένο λες και επρόκειτο για καλοστημένη σκηνή κινηματογραφικής ταινίας κινήθηκε άρον άρον προς την πραμάτεια και επέδειξε τις αξιοθαύμαστες ικανότητές του στο παιχνίδι της επιλογής τίτλων υπό πίεση χρόνου. Τα μέλη της αγέλης πήραν χωρίς πολλά πολλά τους ‘’μεζέδες’’ τους και έφυγαν αφήνοντας τουλάχιστον πίσω ‘’το μαγαζί’’, δηλαδή τα πανιά. Κάπου μέσα στη μέση του πουθενά πάντως παρέμεινε ένα μοναχικό cd, να θυμίζει το (όχι και πολύ) μακρινό παρελθόν…
Μετά από λίγη ώρα, όταν και σηκωθήκαμε να φύγουμε, είπαμε να περάσουμε να ρίξουμε μια ματιά – μας έτρωγε η περιέργεια για το cd που δεν το ήθελε κανείς.
«Δεν το πιστεύω…» είπα στον φίλο μου. «Αν ήμουν στην θέση τους αυτό θα έπαιρνα πρώτο». Χαμογέλασα και σχεδόν παίρνω όρκο πως το ίδιο έκανε και η μορφή του Ξυλούρη στο εξώφυλλο του cd. Τη στιγμή που κινήσαμε να φύγουμε ένας ψίθυρος έφτασε στα αυτιά μου από το πουθενά: ‘’Γέλα φίλε μου… και μη βαριά το παίρνεις…’’
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Πες μας την γνώμη σου...