14 ασπρόμαυρες ταινίες που πρέπει να έχεις δει ακόμα κι αν γεννήθηκες σήμερα

έψαξε και βρήκε ο Γιάννης Καραίσκος

Ως γνωστόν, σ' αυτή τη ζωή υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που λένε ασπρόμαυρο κι αυτοί που λένε μαυρόασπρο. Πριν βιαστείς να πάρεις θέση υπέρ του ασπρόμαυρου, θυμήσου ότι όλος ο αγγλόφωνος κόσμος ψηφίζει 'black & white'.

Στην πραγματικότητα, όμως, δεν χρειάζεται να πάρεις θέση. Στη ζωή χρειάζονται όλα. Και το άσπρο και το μαύρο, με όποια σειρά τα ιεραρχείς κάθε φορά. Μπορεί να σε διαβεβαιώσει γι' αυτό η ίδια η Ζωή, από τη νέα διαφήμιση του AXE, που ξέρει. Τι ξέρει; Ότι το άσπρο αντι-ιδρωτικό αποσμητικό σπρέι θα σε προστατεύσει για 48 ώρες από την εφίδρωση και θα σε κρατήσει καθαρό και φρέσκο, ενώ το μαύρο ΑΧΕ daily fragrance θα φροντίσει να μυρίζεις όμορφα και κυρίως στα σημεία που σε ενδιαφέρουν, αφού εφαρμόζεται με απόλυτη ακρίβεια σε καρπούς και λαιμό.

Σε ό,τι αφορά στο σινεμά, το ασπρόμαυρο ήταν για πολλές δεκαετίες η μόνη επιλογή. Από την εφεύρεση του έγχρωμου φιλμ κι έπειτα, το B&W έπαψε να είναι αναγκαιότητα και μεταλλάχτηκε σε πολυτέλεια. Παρέμεινε στις οθόνες, αλλά πλέον ως αισθητική επιλογή για τους σκηνοθέτες και τους δημιουργούς του κινηματογράφου. Η ασπρόμαυρη φλέβα, πάντως, δεν έπαψε ποτέ να φουσκώνει και να πάλλεται κάτω από το δέρμα της σύγχρονης κουλτούρας. Αν δεν την έχεις ανακαλύψει, ίσως έχει έρθει η ώρα να το κάνεις. Θα σε οδηγήσει σε μια βαθιά, απύθμενη λίμνη με εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που δεν περιγράφονται με χρώμα.

Οι ταινίες που ακολουθούν ίσως σε βοηθήσουν στην πρώτη βουτιά.

ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, 1936

Γιατί να το δεις: Γιατί συνοψίζει το υπέροχο κινηματογραφικό σύμπαν που γέννησε η ιδιοφυΐα του Charlie Chaplin. Βλέπεται πάντα και θα βλέπεται για πάντα, αλλά ειδικά στις μέρες μας, οι περιπέτειες του φουκαράκου Σαρλό στα χρόνια του κραχ και της οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του 1930 αποκτούν μια συγκινητική επικαιρότητα.

Γιατί να το δεις πραγματικά: Γιατί αν η ποπ κουλτούρα ήταν θρησκεία, στην είσοδο του καθεδρικού ναού της θα υπήρχε ένα δίπτυχο. Αριστερά θα έπαιζε σε λούπα το 'Χέρι του Θεού' του Ντιέγκο και δεξιά η μεγάλη σκηνή στο εργοστάσιο από τους 'Μοντέρνους Καιρούς'. Ο ίδιος ο Τσάπλιν έλεγε ότι τη σκέφτηκε μετά από μια συζήτηση με τον Μαχάτμα Γκάντι.

Συνέχισε την ανάγνωση εδώ...